.:نمای کلی: نتايج كنكور اعلام شده و دانشجويان ورودي جديد نوبت اول و دوم دست پدر و مادر خود را گرفته اند تا در دانشگاه پيام نور ثبت نام كنند. وروديها در صفهای متعددی به خط شده اند، عده اي در صف ثبت نام و عده اي نيز در صف واريز كردن شهريه. بر سالنها ترافیک شدید انسانی حاکم است. همهمه زیادی به گوش می رسد و از اين ميان صداي نگهبانان دانشگاه كه شعار برو ته صف را مدام سر مي دهند از همه صداها سرتر است و صدای پرینترهای سوزنی از همه گوشخراشتر. اصلا جاي سوزن انداختن نيست. مطابق چند سال اخير اكثر پذيرفته شده ها خانوم هستند. محوطه دانشگاه نیز دست کمی از سالنها ندارد. عده ای بر نیمکتها لمیده اند و عده ای نیز بر روی چمنها آرمیده اند و آنها که به این سو آن سو در حال حرکتند بی شک ورودیهای جدید هستند که هنوز سردرگمند. بر خلاف سالهای گذشته از شروع کلاسها نيز خبری نیست. طبق عادت ديرينه دانشجويان قديم روزهاي آخر هفته را به دانشگاه آمده اند حتي اگر كلاسي نباشد و همين امر ازدحام را دو چندان كرده است. با اين اوصاف چند اپيزود (داستان فرعي) از نماي كلي را با هم مي خوانيم :.

اپيزود اول؛ در صف ثبت نام:
دختر1: ببخشيد خانوم شما رتبتون چند بود كه از پيام نور قبول شديد؟
دختر2: (بادي در غب غب مي اندازد و مي گويد) راستشو بخواهين من 92000 شدم.
دختر1: نه!!! باور نمي كنم. مطمئنيد؟
دختر2: نه... رتبم همينه كه گفتم. چطور مگه؟
دختر1: يعني من كه رتبم 7000 هستش با شما كه 5 رقمي هستين همكلاس ميشم؟!!!
دختر2: ويشششش. خيلي هم دلت بخواد.

اپيزود دوم؛ در صف واريز كردن پول:
پدر 1: حاج آقا شما هم براي واريز كردن پول اينجا ايستادين؟
پدر 2: بله حاج آقا. گفتم بچه است، ممكنه تو چند ساعتي كه اينجا وا ميسته پولا رو گم كنه! آخه آقازاده كمي سر به هواست.
پدر 1: آره راست ميگين! بچه هاي اين دوره زمونه....
پدر 2: (بعد از مدتي كه خستگي به سراغ همه مياد عده اي از حاضرين در صف به دنبال مشغول كردن خود ميفتند آن هم با خواندن در و ديوار دانشگاه) آقا شما ميدونين اين آموزش از راه دور بالاي تابلو يعني چه؟
پدر 1: واللا من خودمم نمي دونم چون سواد درست و حسابي كه ندارم. شايد برا خاطر اين تلفناي راه دور تو حياطه!
پدر 3: هه هه هه(البته با كمي نيشخند) ...نه بابا، فكر نكنم... با كلاس تر از اين حرفاست.
پدر 2: به ما مي گفتن كلاس ملاس نداره. پس بگو كلاس هم داره.
پدر 3: نه حاجي... تازگيا مد شده كه براي تبليغات هم كه شده يه چيزايي اينور و اونور مي نويسن كه وجود نداره. اگه آموزش از راه دور بود، ديگه لازم نبود بچه ها را بفرستيم دانشگاه. همون خونه مي موند و درساشو مي خوند.

اپيزود سوم؛ در محوطه دانشگاه و دور از چشم آشناها:
پسر: سلام خانوم. ببخشيد... رشتتون چيه؟
دختر: رشتم؟!
پسر: بله رشته تحصيليتون.
دختر: حمييييد.
پسر: حميد! حميد كيه؟
دختر: هه هه... نترس نامزدمه.
حميد: روان شناسيه.
پسر: آهان.
دختر: نمي دونيد چقدر خوشحال شدم كه حميد از دانشگاه قبول شده.
پسر: خب الهي شكر. من برم.
دختر: امروزم باهاش اومدم تا ثبت نام كنيم يه آقايي بود كه فقط......(حالا ديگه اين دختر خانوم ول كن قضيه نيست)

اپيزود چهارم؛ بعد از ثبت نام در بوفه دانشگاه:
پدر دختر: ببين دخترم. من تو رو با خون دل بزرگ كردم و حالا كه سيصد كيلومتر راه رو كوبيدم اومدم اينجا و چند ساعت هم تو ثبت نامت بودم، اگه بعدا بشنوم كه درس مرس نمي خوني، ديگه نه من نه تو! بابايي اينجا هم يه جور مدرسه است ولي كلاساش مختلطه...رك و پوست كنده بهت ميگم: به اين پسراي بي چشم و رو رو نميدي، فهميدي؟
دختر: بابا يواشتر. همه مي شنون. سفر قندهار نميخام كه برم، ميرم دانشگاه...عمراً...
پدر پسر: ببين پسرم. راست ميري و راست مياي، كاري هم به كار كسي نداري مخصوصا به اين دختراي ورپريده كه چند تاشو اينجا ديدم!... شنفتي؟ با تو هستم. حواست كجاست؟
پسر: چشم بابا. شنيدم. كر كه نيستم، چشم...حتماً...