فيل‌بانان تنها با درك يك نكته و به شيوه‌اي بسيار ساده، فيل‌هاي عظيم‌الجثه را كنترل مي‌كنند. وقتي فيل هنوز بچه فيل است، يك پايش را با طناب محكمي به تنه‌ي درختي مي‌بندند. بچه فيل، هرچه تقلا مي‌كند، نمي‌تواند خودش را آزاد كند. اندك‌اندك بچه فيل با اين تصور عادت مي‌كند كه تنه‌ي درخت از او نيرومند‌تر است.

هنگامي كه بچه فيل بزرگ مي‌شود و قدرت شگرفي مي‌يابد، تنها كافي است ريسماني نازك به دور پاي فيل گره زده شود و به يك نهال كوچك بسته شود. جالب اينكه فيل هيچ تلاشي براي آزاد كردن خودش نمي‌كند.

همچون فيل‌ها، پاهاي ما نيز اغلب اسير باورهاي شكننده‌اند، اما از آنجا كه در گذشته به قدرت تنه درخت عادت كرده‌ايم، شهامت مبارزه را نداريم.

بسياري از ما چه در زندگي شخصي و چه در زندگي سازماني و شغلي خود نيز اسير چنين باورهاي خود ساخته‌ي غول آسا و موروثي هستيم و آنچنان سرگرم امور روزانه و عادي شده ايم كه فرصت و علاقه و حتي جرآت فكر كردن درباره از ميان برداشتن این موانع و نيل به ايده آل ها، بهترها و اهداف آرماني را نداريم.

مديريت از نوع ايراني و در بطن آن سيستمهاي دانشگاهي-بوروكراتيك مانند پيام نور و... نمونه كاملي از اين مديريت غيرپويا، روتين و كميت محور در اين چند سال اخير مي باشد. در اين گونه سازمانهاست كه علي رغم رخت بربستن دولتها و جابجايي مهره هاي قبلي از سازمانهاي مربوطه و ورود مديران جديد (از دهه ۷۰تااكنون)، هرگونه تغيير و اصلاح روندها و شيوه نامه ها و بهبود كيفيت كاري امري مشكل، پرهزينه و زمانبر به حساب مي آيد.