به نام خدا               

يك سال گذشت.... 
يك سال پيش در ظهر گرم چنین روزهايي بود كه اين وبلاگ به ‌سادگي بسياري از رويدادهاي ديگر، قدم به حريم دلمشغوليهام گذاشت كه رد پاي آن تا اكنون ادامه داشته و دارد.
اكنون كه در نيمه‌هاي اين راه پرهزينه هستم، دوستان و وبلاگنويسان زيادي پيدا كرده‌ام و از آنها نكته‌ها آموختم و در مقابل نيز هر آنچه از دستم بر مي آمد از ايشان دريغ ننمودم. به عنوان نمونه شايد باور نكنيد؛ ولي در زمان انتخاب رشته كنكور براي نزديك به بيست نفر از بازديدكنندگان وبلاگ و كلوب پيام نوريها كه بنده حقير را قابل دونسته بودند، مشاوره انتخاب رشته پيام نور دادم كه اميدوارم مفيد فايده بوده باشد.
 درباره اهداف و كارويژه‌هاي وبلاگ در پستهاي مربوطه قبلي مطالبي گفته شده و از همه مهم‌تر از خود عنوان و فضاي حاكم بر وبلاگ نيز مشهود است. ولي قدر مسلم اين است كه آنچه من و بسياري از وبلاگ‌نويسهاي پيام‌نوري را واداشته تا به صورت مستمر در اين عرصه حضور داشته باشيم همانا مشكلات و نارسايي‌هاي روزافزون اين دانشگاه بوده و هست. به قول يكي از دوستان "مشكلات عجيب و غريب اين دانشگاه آنقدر زياد شده كه از موارد استثنايي و موردي فراتر رفته و حتي جزو امورات روتين و روزانه پيام نور شده است! كه نمي دانم تا كي بايد شاهد اين مسايل باشيم."
 در حال حاضر كمتر وبلاگ پيام‌نوري را مي‌توان يافت كه در آن از كاستي‌هاي دانشگاه سخن نرفته باشد حتي اگر با عنوان علمي ايجاد شده باشد. از سوي ديگر نيز كمتر تشكلي را در دانشگاه مي توان يافت كه پيگير خواسته‌هاي صنفي و استانداردسازي آموزشي براي دانشجويان باشد حتي اگر نام دانشجويي و غيره را به دنبال خود يدك بكشد.
 بنابراين همه اين عوامل دست‌به‌دست هم داده تا من نيز به عنوان جزء كوچكي از جمع مزبور، به فضاي مجازي اينترنت تنها به عنوان ابزار و مزيت تسكيني براي فرار از مشكلات روزمره نينديشم، بلكه مزيت و فرصتي كه براي وب قايل هستم همانا پويايي، سهولت و عموميت دسترسي و فراگير بودن آن به عنوان يك پديده نوظهور اجتماعي مي باشد؛ و شك ندارم كه صرف حضور در اين فضاي مجازي نه ترس است و نه خالي كردن ميدان (چرا كه اگر هم فرصتي براي اين عزيزان پيش آمده خواسته هاي خود را علني و حضوري نيز بيان نموده‌اند)، بلكه برعكس نشان از نوعي جنبش دانشجويي نوين در جهت احقاق حقوق بر حق دانشجويان محق پيام‌نور و تقويت اعتماد به نفس آنها بوده و هست.
 با اين اوصاف هر آنچه را كه از آغاز تا به اكنون گفته شده مربوط به يك طرف قضيه مي شود. در طرف ديگر اين روند تحقق اين خواسته‌ها منوط به داشتن گوش شنوا و پاسخگويي در مسئولین عزیز است. به عبارت ديگر یادداشتهایی که تا بحال در اين منزلگه دانشجويي بيان شده نقد بوده و نقد و مع الاسف آنچه به گوش رسيده تنها جوابهايي است كه نسيه مانده.
 با عنايت به مطالب پيش‌گفته، حضور بنده در اينجا حداكثر، يا به قول خودمون "داش چادديا"، تا يك سال ديگر و پايان دوره دانشجويي خواهد بود و به زودي نيز جمعي از دوستان آشنا به مسايل به نويسندگان وبلاگ اضافه خواهد شد...
هنوز حرفها و دلنوشته‌هاي زيادي هست كه بيان نشده و ان‌شاءالله مانند گذشته با كمكِ نظرات و انتقادات به‌جاي شما، مقوله نقد سالم پيام‌نور در دستور كار خواهد بود «تا چه مقبول افتد و چه در نظر آيد»./پيام مهر/

التماس دعا

¤ ¤ ¤ ¤ ¤ ¤ ¤ ¤ ¤ ¤ ¤ ¤¤ ¤ ¤ ¤ ¤ ¤ ¤ ¤ ¤ ¤ ¤ ¤¤ ¤ ¤ ¤ ¤ ¤ ¤ ¤ ¤ ¤ ¤ ¤