روز بیست و چهارم مقاومت...
ادامه تجاوزات رژیم صهیونیستی به سرزمین زیتونها و جنایت پشت جنایت... و آنچه از مجامع بین المللی به گوش می رسد، تنها سکوت است و سکوت...

دیگر امیدی به سازمانها و مجامع بین المللی نیست. آیا تا حال شنیده اید که چاقو دسته اش را ببرد. گوش ابرقدرتهای صلح طلب! از بس صداي گلوله و موشك شنيده، ضجه های بیگناهان را نمی شنود، او شریک دزد است و رفیق دول خاورمیانه بزرگ!

برای خاورمیانه مسلمان، ملیت، مسلمانیت او بوده و هست و اين حقيقتي است كه مسلمانان را هدف تير نژادپرستان صهیون دست پرورده امریکا قرار داده است.

... و امروز تنها حزب الله است که با سلاح ایمان، با ارتش مجسم شیطان می جنگد. ايمان ژرف ترين پيوندهاست و فراتر از حسب و نسب و خون و نژاد مي نشيند.

در جهان متمدن امروز زبان زور را همه می فهمند؛ جهاد در برابر زور و موشک بر علیه موشک! آیا جز این نیز راهی هست؟

«حلقوم را مي توان بريد، اما فرياد ها را هرگز. فريادي كه از حلقوم بريده برمي آيد جاودانه مي ماند.»

مشت و شعار و فرياد ديگر كار ساز نيست، بيدار شو انسان ... ببين كه بر سر نسل آدم چه مي آيد. وقتي اينچنين وقيحانه به انسانهاي بي گناه حمله مي شود بايد فردا منتظر باشيم موشكي بر سر ما نيز فرود آيد؛ ما را چه مي شود؟ بدان امروز نوبت لبنان و فلسطین است و شاید فردا خودمان...

و باز هم تکرار مکرر این شعر زنده یاد حمید مصدق:

من اگر برخيزم

تو اگر برخيزي

همه برمي خيزند

من اگر بنشينم

تو اگر بنشيني

چه كسي برخيزد؟

چه كسي با دشمن بستيزد؟

چه كسي پنجه در پنجه هر دشمن دون آويزد؟ ...

تصاویری از جنایات اسراییل در لبنان