سلام ملت. خوبين؟ خب الحمدلله. پس همراه من باشين.
امروز بعد از يه مرخصي ده روزه كه بي دليل هم نبوده دوباره اومدم اينجا. دليل اول اينكه تو اين چند روز داشتم مطالب آينده را به خط مي كردم تا نوبتي آنها را منتشر كنم و دليل ديگه اش هم اينه كه مشغول ايميل و پرتاب خبري! اين نامه به خبرگزاريهاي مملكت بودم كه نتايج و بازتابهاي اين نامه به زودي به اطلاع خواهد رسيد. ناگفته نماند لينك نامه براي امضاي شما تا مدتي در وبلاگ خواهد بود و در چند نوبت ديگر نيز همراه با امضاها به ايميلها ارسال خواهد شد. در ضمن از تمامي بازديدكنندگان و امضاكنندگان اين نامه دوباره تشكر مي نمايم. خب بريم سر وقت اصل مطلب. 

از ماست كه بر ماست!
  دانشجويان پيام نوري يكي از كم دردسرترين و كم صداترين دانشجوهاي دنيا! هستند. يعني با وجود اين همه فشارها، مشكلات و نابسامانيها، تاكنون صداي رسايي از ما پيام نوريها به جايي نرسيده است. البته يه بخش اين مطلب برميگرده به سكوت نابجاي خودمون و بخش ديگرش هم مربوط به عدم توجه به خواسته هاي صنفي و به حق دانشجويان، و نيز تنگ نظريها و اقدامات تنبيهي برخي مسئولين دانشگاه. بنابراين عمق اين كم صدايي را مي توان از اجحافهايي كه در حق پيام نوريها مي شود يافت. البته قرار نيست اين پيام نوريها را با دانشجويان فرانسه! و يا دانشجويان دهه هاي گذشته ايران مقايسه كنيم، و بگيم مثل لمپن ها و هرج و مرج طلبان بزنيم در و شيشه دانشگاه و خونه هاي مردم رو بشكنيم، بلكه صحبت از اقدامات بخردانه و صنفي-مدني است تا در سايه آن سطح چانه زني دانشجوها با مسئولين سطوح مختلف پيام نور بالاتر بره و در سايه همين اقدامات عدالت جويانه نتايج مثبت و اميدبخشي عايد دانشجويان بشه. به عبارت ديگر همين اعتراضات صنفي ما دانشجويان است كه مسئولين را نسبت به نابسامانيها و كم كاريها آگاه كرده و آنها را نسبت به عدم يكسونگري و احقاق حقوق دانشجويان وادار مي كند. البته اگر گوش شنوايي باشد.
مثال در اين مورد زياده به طور نمونه:
  در همين سال گذشته بود كه به هنگام دور دوم انتخابات رياست جمهوري، از سوي مسئولين وقت پیام نور، ناباورانه و لجبازانه اعلام شد كه امتحانات پيام نور در روز سه تير لغو و موكول به وقت ديگري (فرداي همانروز) نخواهد شد. هر چند دانشجويان از اين اقدام ناراحت بودند، چرا كه عده اي از دانشجويان از اعضاي شوراي نظارت و يا اجرايي انتخابات رياست جمهوري بودند و اين براشون خيلي سخت بود، ولي به جز تجمع اعتراض آميز پيام نوريهاي پايتخت نشين كه در تلويزيون هم بازتاب يافت، صدايي از كسي برنخاست و نهايتا نتيجه اي نيز حاصل نشد. اين مطلب را از اين جهت عرض نمودم كه شنيديم امتحانات اين ترم پيام نور همزمان با ساير مقاطع تحصيلي كشور، به علت برگزاري جام جهاني به مدت ده روز جابجا شده است. ما كه خودمون از چرايي اين دو اقدام چيزي دستگيرمان نشد! يك روز كجا و ده روز كجا؟!!
  يا مثلا همين چند ترم قبل بود كه بعد از امتحان سخت پايان ترم يكي از دروس تصميم گرفتيم تا اعتراضنامه اي در مورد نحوه سئوالات به امضا برسانيم و تو همين مورد بود كه من پي بردم چقدر از ما دانشجوها محافظه كار و نوميد و پژمرده هستيم و از امضاي يك نامه اعتراض معمولي هم مي ترسيم و ابا داريم. ناگفته نماند همان دانشجوهايي كه گفتند ما اين امتحان رو خوب داديم و اعتراضي هم نداريم تو امتحان نفس گير مزبور مردود شدند و من و بسياري از دانشجوهايي كه اعتراض نامه نوشتيم (هرچند به جايي هم نرسيد!) جزو قبولين انگشت شمار همون درس بوديم!

با مقايسه مواردي از اين دست چه نتيجه اي مي توان گرفت؟
به نظرم ما پيام نوريها بايد خودسانسوري، محافظه كاري و خمودگی را دور بيندازيم و خودمون رو باور كنيم تا حرفمان رو منطقي تر، عيني تر و قويتر از ساير دانشجويان دولتي و آزاد به گوش همه برسانيم. چرا كه: ديگر وقت آن گذشته است كه دانشجويان پيام نوري را موجودي "شبه دانشجو در يك دانشگاه مرده" به حساب بياورند.
نظر شما چيست؟؟؟