آمدي جانم به قربانت ولي حالا  چرا؟
بي‌وفا  حالا كه من افتاده‌ام از پا چرا؟

بيست و هفتم شهريور ماه بدين سبب روز شعر و ادب فارسي ناميده شده كه مصادف است با سالروز درگذشت استاد سيد محمدحسين بهجت تبريزي متخلص و مشهور به شهريار. شايد شهريار را بتوان آخرين شاعر غزل سراي چيره دست در ادب فارسي ناميد چرا كه پس از او ديگر قالب غزل، شاعر بزرگي به خود نديده و علاوه بر اين رفته رفته غزل جاي خود را به شعر سپيد و نيمايي سپرده و خود به شعراي سلف پيوسته است. شهريار شاعر شوريده اي است كه همچون بسياري از اسلاف خويش از عشق زميني و مجازي، به عشق آسماني و حقيقي دست يافت و اين عشق سبب شد تا گوهر وجودش در كوره سختي ها بگدازد و بر عيار آن افزوده گردد.

اذان موذن زاده و نيايش‌هاي شجريان همرا با دانلود فايل صوتي

هر سال که ماه رمضان فرا می رسد نشانه هایی وجود دارد که چه روزه دار باشیم و چه غیر روزه دار، چه انسان معتقدی باشیم و چه غیر معتقد، بهر حال سالهاست که با این نشانه ها زیسته ایم!
در مقدمات لحظات عرفاني اذان مغرب و تدارك سفره افطار و همچنين صرف افطار ما ایرانیان زمان زيادي است که با اذان مرحوم موذن زاده اردبیلی و ربنای استاد شجریان، رنگ و بوی دیگری یافته است و چه بسا بسیاری از هموطنان خارج از کشور که آنها هم با گوش سپردن به ربنای استاد روزه خود را باز می کنند.

می دانم و حس می کنم که برای کسانی که دور از ایران هستند، حس نوستالژی عجیبی نسبت به بعضی از این نشانه ها وجود دارد. از کودکی و در اعماق وجودمان نوای ربنا استاد محمد رضا شجریان سالهاست که ریشه دوانده است و سالهاست که با اذان موذن زاده اردبیلی به ناگه به اعماق گذشته مان پرتاب شده ایم.

ولي براستي رمز ماندگاری نغمه‌ها در چیست؟ و چگونه اثری موسیقيایی درنهاد جان‌ها می‌نشیند و تکرار آن یاد آور خاطراتی است و زنده کننده خاطراتی دیگر؟ بنظر شما چه سری در این گونه آثار است که در تاریخ می‌مانند و سال‌ها در ذهن و ضمیر آدمیان می‌نشینند و بر لب به زمزمه در می‌آیند؟

از این گونه آثار اگر چه در خاطره موسیقيایی ما فراوان است، اما هنگاميكه پای اجماعی ملی به میان آید، تعداد آنها به تفرقه و پراکندگی و تقلیل می‌گراید و در نهایت از تعداد انگشتان یک دست هم کمتر می‌شود.

شاید این خصلت یک ملودی یا اثری در سطح ملی است که باید تمامی‌ ذائقه‌ها را در برگیرد تا بتوان شمولیت ویژه ای به آن بخشید. ویژگی این نغمه‌ها در این است که تکرار آنها نه تنها اسباب آزردگی خاطر نمی‌شود، بلکه همانند فولادی است که با هربار صیقل آبدیده و جلا یافته تر می‌شود و بیشتر تلالو و درخشندگی می‌یابد.

درحوزه موسیقی مذهبی و آیینی، آثاری چون اذان مرحوم موذن زاده اردبیلی و نیز ربنای شجریان یا مثنوی افشاری ایشان که به مثنوی پیچ هم معروف است، چند دهه ای است كه مشام جان ما ایرانیان را در کنار سفره افطار عطر آگین می‌کند.

اگرچه چند سالی است که مثنوی افشاری را کمتر می‌شنویم و این البته از بدایع و نکته ‌بینی‌های برنامه سازان است که در سالی که به نام مولانا متبرک شده است، یکی از معروفترین اشعار وی در مثنوی معنوی را کمتر پخش می‌کنند، تا به ذهن و ضمیر ما برسانند که تا چه اندازه نکته بین و ظریف نگرند. اثری که با صدای پخته و پرورده استاد شجریان، مفاهیمی ‌عمیق و انسانی را در قالب اشعاری تاثیر گذار و دگرگون کننده احوال و البته در موجز و زیباترین فرم آوازی انعکاس می‌دهد.

متن کامل و دانلود فایلهای صوتی مربوطه در ادامه مطلب

گذری كوتاه بر رفتارشناسی ایرانیان؛

خلق و خوی ما؛ فرهنگ ما؛ مدیریت ما؛ سیاست ما!

1. ناراحت نشويد و به روحيه لطيف! ايراني تان برنخورد! ما ايراني‌ها همديگر را دوست نداريم، اگر همدیگر را دوست داشته باشيم، سر یکدیگر کلاه نخواهیم گذاشت، با هم نزاع نخواهیم داشت، کم فروشی و گران فروشی نخواهیم کرد و دادگاه هایمان خلوتِ خلوت خواهد بود.
   
2. هنجارگریز و قانون ناپذیریم. دیده‌اید كه چقدر هنجارهای راهنمایی و رانندگی را مراعات می‌كنیم!
   
3. نقد بشنویم، برآشفته می‌شویم، تاب شنیدن نقد سازنده را هم گاه نداریم، نقدمان هم بيشتر نفي است تا نقد سالم.
   
4. خودمحوریم. پذیرشمان نسبت به دیگران كم است،‌ به همین دلیل نمی‌توانیم گروهی و تيمي كار كنیم.
   
5. اهل تملق و ریاایم به همین جهت است كه نان به نرخ روز می‌خوریم و فرصت طلبیم.
   تعارفات و تشریفات روزمره لقلقه زبانمان است؛ قربانت، چاكريم، مخلصيم، در خدمتيم و... ولي اگر فرصت بشه به حقوق هم تجاوز مي كنيم و حريمي براي خودمان قايل نيستيم، به همين راحتي...

متن کامل در ادامه مطلب